Çok sevdiğim ve kıymet verdiğim biri yakın zamanda ağır bir olay yaşadı. Bu soruya yanıt verirken aklımda, kalbimde hep o vardı. Onun tuttuğunu bildiğim yası ben de onun kadar derinden tutarsam belki hafifleriz sandım. Ama öyle olmadı. Tüm üzüntüleri yas olarak tanımlamak değil anlatmak istediğim. Ancak bazı şeyleri, bazı durumları kabullenmek çok zaman alabiliyor. Hatta bazen yüzeyde kabullenmiş görünsek de içimizde bir yerler hâlâ kanıyor olabiliyor. Bazen kendimizi zorlama

Cesaret etmeyi ve “yap” mayı çok kıymetli buluyorum. Cesaret edemediklerimiz bir süre sonra “keşke”lerimiz oluyor. Yola çıkmak, yolda olmak tüm hayatımızı dönüştürücü bir güce sahip. Sağlığımız yerindeyse engeller her zaman aşılabilir. Belki ilk planladığımız yolda önümüze engeller çıkabilir, vazgeçmeye çok yaklaşabiliriz fakat amaca giden yolda açık yollar, açık kapılar mutlaka var. Sadece bizi ve yanımıza alacağımız cesaretimizi bekliyor.

🧡